Comfortabele dingen doen maakt je nooit rijk, wel de oncomfortabele, ongeloofelijke en de onzekere dingen.

Ken je dat gevoel van: 'Ohh heerlijk ik ben weer thuis, lekker in mn eigen omgeving, hier waar ik me thuis voel en tot rust kom'. Een plekje om terug te keren eens in de zoveel tijd (voor de meesten iedere dag).

Ik vroeg me af voordat ik naar Australie ging, of ik daar moeite mee ging krijgen, geen vaste basis hebben. Ik moet zeggen, waar ik iedere avond mn tentje ook opsla, dat tentje is mn thuisbasis. Hoe eenvoudig hetook is:het geplaar met strandluchtbedjes die steeds leeglopen en kapot gaan, het kleine minikussentje waar ik op lig, uit je tentje stappenen erachter komen dathet niet t gras is wat kriebelt maar t zand wat tussenjetenenzit, de handdoek vergeten als je een douche neemt en je je af moet drogen aanje string,de zaklamp die je om 18uur al nodig hebt omdat t dan al donker is,het maakt niet uit in welke stad dat tentje staat maar dat is mn comfortzone.

Nu zitten we in een huis met een tv, een koelkast, kookplaat, wc en douche om de hoek, warm binnen maar met mensen waar we ons helemaal niet thuis bij voelen. Dus helemaal geen plek om graag thuis te komen. Echt vervelend is dat...geen lekker gevoel. Ik zit veel liever alleen in mn eigen huisje (of tentje!)dan met 8 mensen samen in een huismetalle luxe,waar ik me niet goed bij voel.

Vanmorgen opgestaan, de baas was al naar de werkplek, had niks gezegd gewoon vertrokken. Adam Ellen en ik dus ook naar de werkplek, alle informatie die bij mij terecht moest komen ging via Adam. Hij was ineens de contactpersoon tussen mij en mn baas. Ohhh echt hoe kinderachtig kan het zijn, dacht ik??! Maar goed dan maar gaan rijden. de 2e lading ging t weer helemaal mis. Natuurlijk kan ik niks meer goed doen, en hoe meer iemand je het gevoel geeft dat je niks meer goed kan doen, hoe minder goed het ook allemaal gaat!! (nog te volgen?) Omdat mn baas niks meer zei, en de wagen geladen had en naar de andere kant vd bouwput reed met zn graafmachine startte ik de auto en wilde wegrijden. NOUW! meneer kwam aanvliegen, WHERE THE FUCK ARE YOU GOING! WHERE THE FUCK DO YOU WANNA GO?! sow! nou ik wilde wegrijden, maar hij was blijkbaar nog niet klaar met laden... Tot overmaat van ramp zat ik ook nog s vast in de zachte bouwgrond waardoor ik de hele lading er weer uit kon kiepen en mn lieftallige baas m weer mocht laden! Je kunt zelf wel invullen hoe blij dat ie was...

Moraal van het verhaal :

Hoe meer druk je op iemand legt hoe meer druk die zal voelen, met gevolg dat het niet meer soepel verloopt en er meer fouten gemaakt (kunnen) worden puur als gevolg van die druk.

Hoe meer je iemand t gevoel geeft dat fouten niet geoorloofd zijn, hoe meer iemand op zn tenen gaat lopen. Wederom geen soepel proces.

Negeren, niet communiceren, niet duidelijk zijn in wat de bedoeling is schept ontzettend veel verwarring en onbegrip en wederom verloopt het niet soepel.

Zo voel ik het iniedergeval! kritiek is zeker toegestaan maar ik kan slecht tegen kritiek waar geen ruimte gegeven wordt tot het bespreken van het probleem waardoor je samen tot een oplossing kunt komen of het iniedergeval uit kunt praten om weer op goede voet samen verder te kunnen.

Erg bedankt trouwens voor jullie reacties! Doet me goed, geeft wr energie en ook jullie zijn een stuk van mijn tentje!

grtz dundee!

Soms moet je even in de schaduw lopen, om weer van de zon te kunnen genieten!